شماره ۱۸ - سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت

سروی از باغ ارم سایه بر این خاک انداخت
که به تیغ مژه در هر جگری چاک انداخت ۱

چند گاهی دلم از داغ بتان ایمن بود
باز عشق آمد و این شعله به خاشاک انداخت ۲

عقلم از بادیه ی عشق تو بیمی می داد
همتم رخت در این راه خطرناک انداخت ۳

همه از رشک خط و عارض رنگین تو بود
چمن اوراق گل و سبزه که بر خاک انداخت ۴

شاهی آن سهم سعادت که نشان می دادند
ناوکی بود که آن غمزه ی بی باک انداخت ۵