شماره ۹۰ - گر به عمری ز من دلشده ات یاد آید

گر به عمری ز من دلشده ات یاد آید
جان محنت زده از بند غم آزاد آید ۱

دی صبا بوی تو آورد و بجان زد آتش
ترسم این شعله زیادت شود ار باد آید ۲

روزها رفت و دلت بر من غمدیده نسوخت
گر چه از ناله من سنگ بفریاد آید ۳

جان من، جانب احباب فراموش مکن
زود باشد که سخنهای منت یاد آید ۴

دل نه منزلگه سلطان خیال است، که او
میهمانیست که در کشور آباد آید ۵

بلبل دلشده گر ناله کند، عیب مکن
در دیاری که نسیم گل و شمشاد آید ۶

هیچ شک نیست که از پای درآید شاهی
چشم خونریز تو گر بر سر بیداد آید ۷