شماره ۱۱۲ - هر که کوی تو ساخت مسکن خویش

هر که کوی تو ساخت مسکن خویش
خون خود میکند بگردن خویش ۱

دانه خال پیش رخ بنمای
تا گل آتش زند به خرمن خویش ۲

شمع، پروانه را بسوخت، ولیک
زود بریان شود به روغن خویش ۳

تا گل از باد صبح بوی تو یافت
جامه ها پاره کرد بر تن خویش ۴

گر دلم چاک دامن افتاده است
خوشم از چشم پاکدامن خویش ۵

هست شاهی ز آستان تو دور
مرغ آواره از نشیمن خویش ۶