شماره ۱۱۴ - کنون که موسم عیش است و باده گلرنگ

کنون که موسم عیش است و باده گلرنگ
چو عندلیب غزلخوان به باغ کن آهنگ ۱

زمان سرخوشی آمد، پیاله پر میدار
که لاله ساغر خالی همی زند بر سنگ ۲

ز عشق گفتمت ای دل، که خون شوی آخر
به روزگار سخنهای من بر آرد رنگ ۳

اگر بباغ روم بی تو، گوشه ای گیرم
چو غنچه سر بگریبان کشیده با دل تنگ ۴

روان با خبران پایمال حادثه شد
هنوز غمزه خونریز یار بر سر جنگ ۵

رفیق می نپذیرد نیاز من از عار
فرشته می ننویسد گناه من از ننگ ۶

دو روزه مهلت باقی به عیش ده شاهی
چو عمر بی لب ساغر گذشت و گیسوی چنگ ۷