شماره ۱۱۸ - بیک کرشمه که بر جان زدی، ز دست شدم

بیک کرشمه که بر جان زدی، ز دست شدم
دگر شراب مده ساقیا، که مست شدم ۱

ره صلاح چه پویم، چو عشق ورزیدم؟
به قبله روی چه آرم، چو بت پرست شدم؟ ۲

میان مردم از آنرو بلند شد نامم
که زیر پای سگانت چو خاک پست شدم ۳

سرم به حلقه روحانیان فرو ناید
کمند زلف تو دیدم که پای بست شدم ۴

شکسته بسته بود گفتگوی من، شاهی
چنین که بسته آن زلف پر شکست شدم ۵