هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از احساسات عمیق خود مانند عشق، مستی، رنج و فروتنی در برابر معشوق سخن میگوید. او از گم کردن راه در مستی، گریه و تبسم در رنج بیماری، و افتادن به پای معشوق در شادی و هیجان صحبت میکند. همچنین، به تظلم و دادخواهی در برابر سلطان اشاره دارد.
رده سنی:
18+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای نوجوانان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مستی و رنج نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک صحیح دارد.
شماره ۱۲۵ - هر شب از مستی بسوی خانه ره گم میکنم
هر شب از مستی بسوی خانه ره گم میکنم
نقد هستی وقف بر خمخانه و خم میکنم ۱
هر شب از سوز درون بر حال بیماری خود
گاه میگریم چو شمع و گه تبسم میکنم ۲
میکنم هر لحظه در پیش سگانت جای خویش
خودنمائی بین که من در پیش مردم میکنم ۳
خواهم اندر پایت افتم، دامنت گیرم بدست
چون ترا دیدم، ز شادی دست و پا گم میکنم ۴
گفته ای: شاهی، بر این در کیست با چندین فغان
داد خواهم، بر در سلطان تظلم میکنم ۵
نقد هستی وقف بر خمخانه و خم میکنم ۱
هر شب از سوز درون بر حال بیماری خود
گاه میگریم چو شمع و گه تبسم میکنم ۲
میکنم هر لحظه در پیش سگانت جای خویش
خودنمائی بین که من در پیش مردم میکنم ۳
خواهم اندر پایت افتم، دامنت گیرم بدست
چون ترا دیدم، ز شادی دست و پا گم میکنم ۴
گفته ای: شاهی، بر این در کیست با چندین فغان
داد خواهم، بر در سلطان تظلم میکنم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۵۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - خوش آن عیدی که اول دیده بر روی تو اندازم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - با تو عمری شد که لاف دوستداری میزنم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
