هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، بیانگر دلبستگی و عشق شاعر به معشوق است. او از چین زلف دلارام، باده لبش، و کعبه کویش سخن میگوید و نشان میدهد که تمام تعلقات دنیوی را رها کرده و دل به عشق بسته است. همچنین، شاعر به زهد دروغین و تهمتهای دیگران اشاره میکند و در نهایت، اعلام میکند که در دام عشق گرفتار شدهاند.
رده سنی:
16+
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و ادبی آن نیاز به دانش ادبی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
شماره ۱۳۲ - ما دل به چین زلف دلارام بسته ایم
ما دل به چین زلف دلارام بسته ایم
در باده لبش طمع خام بسته ایم ۱
آخر توان به کعبه کویش طواف کرد
چون عزم جزم کرده و احرام بسته ایم ۲
دعوی زهد کرده به دوران حسن او
تهمت نگر که بر دل بدنام بسته ایم ۳
ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهار
پرواز ما مجوی، که در دام بسته ایم ۴
گفتی: چراست شاهی از این آستانه دور
ما دیده از رخ تو بناکام بسته ایم ۵
در باده لبش طمع خام بسته ایم ۱
آخر توان به کعبه کویش طواف کرد
چون عزم جزم کرده و احرام بسته ایم ۲
دعوی زهد کرده به دوران حسن او
تهمت نگر که بر دل بدنام بسته ایم ۳
ای مرغ بوستان، تو و نوروز و نوبهار
پرواز ما مجوی، که در دام بسته ایم ۴
گفتی: چراست شاهی از این آستانه دور
ما دیده از رخ تو بناکام بسته ایم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۳۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - تو شهریار جهان، ما غریب شهر توایم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - ما جان بتمنای تو در بیم نهادیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
