هوش مصنوعی:
این متن شعری است که از درد فراق، عشق نافرجام و رنجهای عاطفی سخن میگوید. شاعر از جور و ستم معشوق شکایت کرده و از دست دادن دل و دین به دلیل فریبندگی او مینالد. همچنین، با طنز تلخ از بیخبری پیک دیار آشنایی گله میکند و در نهایت، به پذیرش عیبهای عشق و خوشباشی با آن توصیه میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاطفی عمیق، درد فراق و مفاهیم عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی نسبتاً بالایی نیاز دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات شعری کلاسیک ممکن است برای گروههای سنی پایینتر نامفهوم باشد.
شماره ۱۷۳ - با اهل وفا ز هر چه داری
با اهل وفا ز هر چه داری
جز جور و جفا دگر چه داری؟ ۱
گفتی، ستم فراق سهلست
بسم الله، از این بتر چه داری؟ ۲
بردی دل و دین به چشم جادو
تا چشم هنوز بر چه داری؟ ۳
ای پیک دیار آشنایی
از غایب ما خبر چه داری؟ ۴
خوش باش به عیب عشق، شاهی
با خود بجز این هنر چه داری؟ ۵
جز جور و جفا دگر چه داری؟ ۱
گفتی، ستم فراق سهلست
بسم الله، از این بتر چه داری؟ ۲
بردی دل و دین به چشم جادو
تا چشم هنوز بر چه داری؟ ۳
ای پیک دیار آشنایی
از غایب ما خبر چه داری؟ ۴
خوش باش به عیب عشق، شاهی
با خود بجز این هنر چه داری؟ ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۲ - دلا از مردمی بویی نداری
گوهر بعدی:شماره ۱۷۴ - مرا کشتی، متاب آن گوشه ابرو به عیاری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
