شماره ۱۷۷ - مرا دلی است بدان زلف تابدار یکی

مرا دلی است بدان زلف تابدار یکی
مرا سری است بر آن خاک رهگذار یکی ۱

ز لوح خاطر عاطر غبار غیر بشوی
که شرط عشق بود دل یکی و یار یکی ۲

ببند بر همه خوبان، که نوبهار ترا
هنوز گل نشکفته است از هزار یکی ۳

بیند دیده چو نرگس ز خوب و زشت جهان
که گل یکیست در این بوستان و خار یکی ۴

غمین مباش گر از دل قرار شد، شاهی
چو کارهای جهان نیست برقرار یکی ۵