شماره ۱۷۹ - مرا اگر چه ببینی و رو بگردانی

مرا اگر چه ببینی و رو بگردانی
دلم چگونه از این آرزو بگردانی؟ ۱

بدوستی که نگردانم از جفای تو سر
اگر به خاک سرم را چو گو بگردانی ۲

مرا به سلسله زلف چون کشی در بند
بجرم عاشقیم کو بکو بگردانی ۳

ز دوست گر همه تیغ بلا رسد، ای دل
طریق عشق نباشد که رو بگردانی ۴

سیاه نامه شدی شاهی از سخن، آن به
که بعد از این ورق گفتگو بگردانی ۵