شمارهٔ ١١٢ - قصیده در مدح فاضل اوحد حکیم الدین

این منم یا رب که در دل شادمانی یافتم
و آنچه جستم از قضای آسمانی یافتم ۱

با من این الطاف چرخ کینه ورزان میکند
کز خدیو ملک دانش مهربانی یافتم ۲

اوحد الدنیا حکیم الدین که نپسندد خرد
گر فلک گوید که در دنیاش ثانی یافتم ۳

آنکه چون انشای عذب او عطارد دید گفت
گاه پیری لذت عمر جوانی یافتم ۴

مهربانی با منش این بود کز ارشاد او
بر اقالیم فضایل کامرانی یافتم ۵

سوی دار الکتب خود راهیم داد از مکرمت
تا درو درجی پر از در معانی یافتم ۶

شاید ار چون خضر مانم زنده آب حیات
ساغری تا لب پر آب زندگانی یافتم ۷

ما و عشرت بعد از این بر رغم دشمن تا ابد
کز کف ساقی لطفش دوستکانی یافتم ۸

کی توانم گفت شکر آنکه از کنج نیاز
ناگهان ره سوی گنج شایگانی یافتم ۹

از کتابت بگذر ای ابن یمین تصریح کن
کو ز تصویرات جان افزاش مانی یافتم ۱۰

جاودان بادا مفید و اهل فیضش مستفید
کز بیان او حیات جاودانی یافتم ۱۱