شماره ۳۹ - تو را ز شکر شیرین از آن دمید نبات

تو را ز شکر شیرین از آن دمید نبات
که یافت پرورش از آب چشمه سار حیات ۱

اگر نه چشمه ی حیوان دهان تنگ تو بود
بگوی تا ز چه پوشیده گشت در ظلمات ۲

چو بر کشید قضا نیل حسن بر بقمت
مرا ز حسرت آن دیده گشت عین فرات ۳

بیا که بی تو مرا لذت حیات نماند
حیات بی تو چه گویم که هست عین ممات ۴

شفای درد دلم لعل روح پرور توست
بیا که بی تو نیابد دلم ز درد نجات ۵

دلی که بسته ی زلفین مشکبار تو شد
چو زلف پر شکنت کس نبیندش به ثبات ۶

گشادم از پی وصل تو مصحف تقدیر
ز بهر فال بر آمد خط نخست برات ۷

گرم چو خامه سر از تن به تیغ بر دارند
نگردم از خط فرمانت تا به روز وفات ۸

به خاک ابن یمین گر گذرکنی روزی
هنوز بوی وفای تو آیدش ز رفات ۹