شماره ۳۸ - تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیست

تا بر گل سیراب تو از غالیه خالیست
حقا که مرا تیره تر از خال تو حالیست ۱

طغرای خم ابروی مشکینت ندارد
مه گر چه از آن روی چو خورشید مثالیست ۲

در باغ لطافت قد چون سرو روانت
چشم بد ازو دور برومند نهالیست ۳

محراب دلست آن خم ابروت که گویی
از غالیه بر پیکر خورشید هلالیست ۴

بر دیده ره خواب فرو بست خیالت
نی نی غلطم بی تو مرا خواب خیالیست ۵

گر تن شودم خاک ز هجرانت چه باکست
چون جان مرا هر نفسی با تو وصالیست ۶

سودای وصال تو ز سر ابن یمین را
بیرون نرود گر چه که سودای محالیست ۷