شماره ۵۵ - زلف عنبر شکنت مایه ده مشک خطاست

زلف عنبر شکنت مایه ده مشک خطاست
پیش چین سر زلفت سخن مشک خطاست ۱

لعل نوشین تو دارد صفت آبحیات
خط مشکین ترا خاصیت مهر گیاست ۲

چشم بد دور از آنروی چو ماه و خط سبز
که بر آئینه تو گوئی مگر آه دل ماست ۳

آفتاب فلک ار روی بروی تو کند
از حسد همچو مه نوفتد اندر کم و کاست ۴

در غم عارض خورشیدوشت جان و دلم
گر چه از زلف تو آویخته دام بلاست ۵

گر نجات دل اینخسته ز غم میطلبی
نظری کن که اشارات تو قانون شفاست ۶

طمع از دانه خالت نبرد مرغ دلم
گر چه از زلف تو آویخته دام بلاست ۷

هست بر حال دلم ناله شبگیر گواه
خود ترا بر دل من بنده چه حاجت بگو است ۸

تا بقصد دلم آنماه کلهدار کمر
بست بر هیچ مرا پیرهن صبر قباست ۹

من نه تنها نگران رخ چونماه ویم
جمله صاحبنظران مینگرند از چپ و راست ۱۰

نظر ابن یمین نیست بر آنعارض و خال
نظر او همه بر نازکی صنع خداست ۱۱