هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و توصیفی، زیبایی‌های معشوق را با استعاره‌های زیبا مانند پسته شیرین، زهره، ماه شب چهارده، گل و خار توصیف می‌کند. شاعر از عشق و حسرت خود می‌گوید و تأکید می‌کند که دلبستگی او به معشوق آنقدر عمیق است که نمی‌تواند از او دل بکند. همچنین، اشاره‌ای به تأثیر زیبایی معشوق بر دیگران دارد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و ادبی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا سنگین باشد.

شماره ۸۷ - یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست

یا رب این پسته شیرین چه شکر گفتارست
و آن چه شکل است و شمایل چه قد و رفتارست ۱

زهره شد ماه شب چارده را حلقه بگوش
یا بنا گوش چو سیم و گهر شهوارست ۲

بسکه در پای گل از حسرت او خار شکست
تا بدید آنکه گل عارض او بی خارست ۳

اوست کز زلف و رخش گلشن جانرا همه سال
سنبل غالیه بوی و ورق گلنارست ۴

پسته را از حسد غنچه خندانش دلیست
نیمه ئی خون و دگر نیمه ازو زنگارست ۵

نرگسش خون دلم خورد و ازو نیست دریغ
شربتش چون ندهم خاصه چنین بیمارست ۶

دل نیارم که نگهدارم از آن جان جهان
ز آنکه پیوسته دلم در پی آن دلدار است ۷

هر که در صورت او بنگرد و جان ندهد
آدمی نیست یقین صورت بر دیوارست ۸

در جهان ز ابن یمین وصف لبش هر که شنید
آفرین کرد بر او گفت شکر گفتار است ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۲۹۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۸۶ - هرکه با زلف تو اندر دام نیست
گوهر بعدی:شماره ۸۸ - یا رب این بوی خوش از روضه رضوان برخاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.