شماره ۱۱۸ - روزگاریکه بهجران توأم میگذرد

روزگاریکه بهجران توأم میگذرد
فلک آنروز مبادا که ز عمرم شمرد ۱

هر چه بر خاطر من بگذرد از شرح نیاز
مردم چشم من از اشک بنم میسترد ۲

من همانروز که دیدم رخ زیبای ترا
گفتم اینست که دل از غم او جان نبرد ۳

بکرشمه نظری می بکند چشم خوشت
همچو آهوی رمیده که ز پس مینگرد ۴

گل بدوران تو از حسن خود ار لاف زند
به نسیمی ز توأش باد صبا پرده درد ۵

بسته زلف تو شد دل مزنش ناوک چشم
مرغ در دام چو افتاد برون می نپرد ۶

چون بمیرم ز غمت زنده شوم بار دگر
گر بخاکم ز سر کوی تو بادی گذرد ۷

نتوان تافت رخ از دوست که دشمن ز پی است
دل بدو گر نبرد راه طمع هم نبرد ۸

گر نخورد ابن یمین بر ز وصالت چه عجب
تو سهی سروی و از سرو کسی بر نخورد ۹