شماره ۱۱۷ - روز و شب از دو چشم من گر همه سیل خون شود

روز و شب از دو چشم من گر همه سیل خون شود
نیست گمان من کزو نقش رخت برون شود ۱

در هوس خیال تو بنده خواب گشته ام
لیک دو چشم پر غمم بیتو بخواب چون شود ۲

میدمدم لبت دمی تا بنشاند آتشم
آتش غم خود از دمش هر نفسی فزون شود ۳

در خم زلف کافرت هر که چو من اسیر شد
دست کش زمانه سفله نواز دون شود ۴

باد ز چین زلف تو گر خبری بچین برد
در تن آهوان ز غم نافه مشک خون شود ۵

سلسه ایست زلف تو کز هوس وصال او
جوهر پاک عقل را دل همه پر جنون شود ۶

ابن یمین محب تو در سحر الست شد
گر چه که فاش در جهان سر دلش کنون شود ۷