شماره ۱۲۷ - صبحدم بادی که از سوی خراسان می دمد

صبحدم بادی که از سوی خراسان می دمد
چون دم روح القدس در پیکرم جان می دمد ۱

باد صبح است این ندانم یا نسیم پیرهن
کز برای نور چشم پیر کنعان می دمد ۲

چون گذر کرد است بر خاک خراسان لاجرم
روح پرور چون نسیم باغ رضوان می دمد ۳

می نشاند آتش اندوه دل چون آب رز
باد روح افزای کز خاک خراسان می دمد ۴

باد را خاصیت جان پروری دانی که چیست
ز آن سبب کز کوی چون فردوس جانان می دمد ۵

آن مسیحا دم که انفاسش بود جان بخش از آنک
از میان چشمه سار آب حیوان می دمد ۶

چین زلفش می کند یغما نسیم صبحدم
خوش نفس چون نگهت مشک ختن زان می دمد ۷

بلبل طبع مرا آمد نسیم کوی او
همچو باد صبحگاهی کز گلستان می دمد ۸

می برد جمعیت از ابن یمین یکبارگی
نفحه ای کز چین آن زلف پریشان می دمد ۹