شماره ۱۲۸ - صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد

صبا ز برگ گلش چون کلاله بر گیرد
دلم چو سنبلش آشفتگی ز سر گیرد ۱

چو یوسف است بخوبی ولی سلیمان وار
هزار کشور جان را به یک نظر گیرد ۲

دمید سبزه ی تر بر کنار سرخ گلش
چو هاله ای که ز قوس قزح قمر گیرد ۳

به غیر غالیه گون خط بگرد سطح مهش
که دید شام که او دامن سحر گیرد ۴

بسوزم از تف دل گفتمش چنان زغمت
جواب داد که با من کجات در گیرد ۵

به اختیار سفر از جناب حضرت او
کسی کند که دل از جان خویش بر گیرد ۶

از او جدا نتوانم شدن که روز وداع
رود ز دیده ی من سیل و رهگذر گیرد ۷

نه آن بود دل من گر هزار جور کشد
که جز طریقه ی عشقش ره دگر گیرد ۸

نباید ابن یمین را جفاش تلخ از آنک
چو بگذرد به لبش لذت شکر گیرد ۹