شماره ۱۳۷ - لب و دندان تو با لعل و گهر میماند

لب و دندان تو با لعل و گهر میماند
زلف و رخسار تو با شام و سحر میماند ۱

حسن رخسار قمر گر نبدی عاریتی
گفتمی پرتو رویت بقمر میماند ۲

جزع در بار من از آرزوی لعل لبت
روز و شب با صدفی پر زگهر میماند ۳

چهره منمای بدشمن که ز زخم نظرش
بر رخ نازکت ایدوست اثر میماند ۴

چشم من در غم تو چون سپر افکند بر آب
نرگسی بین که به نیلوفر تر میماند ۵

گفته بودی که ز دست غم من جان نبری
نبرم جان ببرم هیچ دگر میماند ۶

هر که پا در ره عشقت چو من از صدق نهاد
نه همانا که دلش در غم سر میماند ۷

شور فرهاد کجا کم شود از پاسخ تلخ
رو ترش کردن شیرین بشکر میماند ۸

سخن ابن یمین گر چه سراسر گهرست
لیکن از گوش تو چون حلقه بدر میماند ۹