شماره ۱۴۰ - مرا ز عشق تو گر شادیی بجان نرسد

مرا ز عشق تو گر شادیی بجان نرسد
تو شاد باش که جز غم بعاشقان نرسد ۱

روا مدار که بیمار لعل چون شکرت
ز پا در آید و دستش بناردان نرسد ۲

بیان طره تو کردمی و لیک دلم
ز بس بشول که دارد بکنه آن نرسد ۳

مه ارچه ابلق گردون بزیر ران دارد
بگرد آنرخ جانبخش دلستان نرسد ۴

نشان قد خود ارزانکه راست میپرسی
بسالها چو تو سروی ببوستان نرسد ۵

بیادگار ز من جان بگیر و خورده مگیر
که دست عاشق بیچاره جز بجان نرسد ۶

لب تو مایه ده عمر جاودانست و لیک
چه سود چون بکسی عمر جاودان نرسد ۷

کجا رسم زلبت من بکام چون هرگز
بکام زان دهن تنگ جز زبان نرسد ۸

چگونه ابن یمین آستین بدست آرد
ترا که پای ز عصمت بر آستان نرسد ۹