شماره ۱۷۱ - ساقیا خیز که گل عزم چمن دارد باز

ساقیا خیز که گل عزم چمن دارد باز
گوهر کام دل اندر صدف جان انداز ۱

مرغ جانرا بده از می پر و بالی که کند
در هوای گل سیراب چو بلبل پرواز ۲

صبحدم نعره بلبل شنو از طرف چمن
بتماشای گلت میدهد از جان آواز ۳

وقت آنست که بر گل دو سه روزی بزنیم
چار تکبیر روان در عقب پنج نماز ۴

زاهدا طعنه مزن بر من ورندی که از آنک
مسجد و میکده یکسانست بر اهل نیاز ۵

من و سودای غم عشق بس این مایه مرا
تو سخن خواه حقیقت شنو و خواه مجاز ۶

آرزو میکندم با تو بخلوت نفسی
کار من جمله نیاز و تو همه بر در ناز ۷

هنرم نیست بجز عشق تو ای بیخبران
پیش محمود مگوئید دگر عیب ایاز ۸