شماره ۱۹۵ - بیا که شد چمن از آب ابرو آتش گل

بیا که شد چمن از آب ابرو آتش گل
بلطف عارض ترکان عنبرین کاکل ۱

عروس گل بچمن باز چهره برگی ساخت
نوای پرده عشاق میزند بلبل ۲

بباغ بلبل خوشگوی چون غزلخوان شد
ز ذوق بلبله را قول شد همه قلقل ۳

پری رخی که خط و زلف مشکبارش را
ز خادمان سیاهند عنبر و سنبل ۴

چمن خوشست ولی با بت سمن بوئی
که پیش عارض او همچو خار باشد گل ۵

شکر لبی که چو آهنگ جام باده کند
ز شرم شکر میگونش آب گردد مل ۶

مراست چشمه چشم از غمش چنانکه خیال
ازو گذر نتواند مگر بزورق و پل ۷

بدام حلقه زلفین او گرفتارم
کبوتریست که بازش کشیده در چنگل ۸

بخاک درگهش ابن یمین تولا کرد
عزیز اگر نشود خوش بود ز جانان ذل ۹