شماره ۲۱۰ - روز آنست که با یار بمیخانه رویم

روز آنست که با یار بمیخانه رویم
بهر پروردن جان از پی جانانه رویم ۱

خرم آن مجلس و کاشانه که ما هر دو بهم
شمع و پروانه آن مجلس و کاشانه رویم ۲

مستی ما ز می عشق دلارام بود
حاش لله که پی ساغر و پیمانه رویم ۳

عارض چون مه و آنسلسله مشکینش
چون ببینیم ز دل واله و دیوانه رویم ۴

نه چنان شیفته زلف چو زنجیر و ییم
که توان داشت طمع باز که فرزانه رویم ۵

جان فشانیم بر آنخسرو شیرین حرکات
تا چو فرهاد بجان باختن افسانه رویم ۶

یاد آن روز که یارم بحریفان میگفت
که بجمع از پی عشرت سوی میخانه رویم ۷

باز میگفت که چون ابن یمین حاضر نیست
میکده گر همه خلدست بیا تا نه رویم ۸