شماره ۲۶۹ - فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه

فرخنده طالعی بود آنرا که هر پگاه
کز تاب آفتاب شود با فروغ ماه ۱

آید بگوشش از لب میگون تو سلام
چشمش کند بطلعت میمون تو نگاه ۲

گفتم که بار عشق تو ایجان نازنین
بر کوه اگر بود شود از ضعف همچو کاه ۳

زان بیشتر که چشمه آبحیات تو
گردد نهفته در ظلمات از خط سیاه ۴

بگذار تا ازو چو خضر شربتی خورم
در گردن من ار بودت هیچ ازین گناه ۵

ابن یمین ز غمزه مست تو ترکتاز
بس دوست دارد چه بناموس گاهگاه ۶

گویند شوخیش همه ز آنست کش بناز
پیوسته حاجبان تو دارند در پناه ۷