هوش مصنوعی:
این متن شعری عرفانی است که به موضوع پرواز روح و آزادی آن از قفس تن پرداخته است. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند طایر جان، قفس، و شکر خرد، به اهمیت پرورش جان با عقل و علم اشاره میکند و از رهایی روح از بندهای مادی سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی کلاسیک، فهم آن را برای گروههای سنی پایینتر چالشبرانگیز میکند.
شماره ۲۸۹ - بگوش جان من آید دمادم آوازی
بگوش جان من آید دمادم آوازی
که هست طایر جانرا هوای پروازی ۱
بلی نشیمن او شاخسار سدره بود
چه میکند قفسی و اندرو نه دمسازی ۲
بعقل و علم اگر پرورش دهی جانرا
ز سر غیب نماید بر او نهان رازی ۳
مجردی چو مسیحا کجا که از سر وقت
بهر نفس که بر آرد نماید اعجازی ۴
غذای طوطی جان تو شکر خرد است
عزیز دار مر او را که ارزد اعزازی ۵
بود ز جهل گرش آرزوی نفس دهی
کسی بطعمه نداد ارزنی بشهبازی ۶
بنزد ابن یمین کر چو مار خاک خوری
بهست از آنکه چو موری مسخر آزی ۷
که هست طایر جانرا هوای پروازی ۱
بلی نشیمن او شاخسار سدره بود
چه میکند قفسی و اندرو نه دمسازی ۲
بعقل و علم اگر پرورش دهی جانرا
ز سر غیب نماید بر او نهان رازی ۳
مجردی چو مسیحا کجا که از سر وقت
بهر نفس که بر آرد نماید اعجازی ۴
غذای طوطی جان تو شکر خرد است
عزیز دار مر او را که ارزد اعزازی ۵
بود ز جهل گرش آرزوی نفس دهی
کسی بطعمه نداد ارزنی بشهبازی ۶
بنزد ابن یمین کر چو مار خاک خوری
بهست از آنکه چو موری مسخر آزی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۳۱۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۸ - بگرد مه ز عنبر خط کشیدی
گوهر بعدی:شماره ۲۹۰ - بحسن روی تو ای آفتاب خرگاهی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.