شماره ۳۱۱ - دلدار گفت لوح دل از نقش من بشوی

دلدار گفت لوح دل از نقش من بشوی
گفتم که تلخ از آنلب شکر فشان مگوی ۱

من لوح دل نشویم از آن نقش دلفریب
دست از من آنکه میدهدم پند گو بشوی ۲

آمد زمان آنکه صبا خیزد از چمن
همچون نسیم طره دلدار مشکبوی ۳

از ناله های بلبل خوشگو ز عشق گل
دل نرم کرد گر چه بود سخت تر ز روی ۴

چون گل شکفت خیز گر آزاده ئی چو سرو
جز بر کنار آب نشستنگهی مجوی ۵

در پای سرو و سوسنت ار دست میدهد
فرصت شمر بجز ره آزادگی مپوی ۶

گر وصل دوست دست دهد خانه گلشن است
با سرو سیم ساق چه حاجت کنار جوی ۷

چون هست عارضش گل سیراب کو مخند
با قد چون صنوبرا و سرو گو مروی ۸

ابن یمین ز ضربت چوگان زلف او
دارد دل شکسته و سرگشته همچو گوی ۹