شماره ١٣۴ - صاحبا بنده را بخدمت تو

صاحبا بنده را بخدمت تو
سخنی هست عرضه خواهم داشت ۱

مهر مهر تو بر نگین دلش
چند سال است تا زمانه نگاشت ۲

هرگز از شیوه هوا داری
یکسر موی در خلل نگذاشت ۳

بدگمانش که سر بدولت تو
خواهد از خاک بر فلک افراشت ۴

راستی صد امید داشت بتو
خود کج آمد هر آنچ می پنداشت ۵

چون ندید از تو هیچ تربیتی
فکر بر حال روزگار گماشت ۶

شد یقینش که خدمت مخلوق
نرساند بشام قوت ز چاشت ۷

هر که داند که خالقی دارد
کم مخلوق بایدش انگاشت ۸