شماره ٣٢٠ - غیاث دولت و دین آنکه طوطی جانرا

غیاث دولت و دین آنکه طوطی جانرا
ز شکر سخن خوش اداش چینه بود ۱

جهان فضل که پیر خرد به نسبت او
تهی ز جمله فضائل چو طفل دینه بود ۲

نهال مهر و یم در میان جان همه عمر
بسان دانه دل در صمیم سینه بود ۳

سفینه ئی برهی داد پر ز بحر گهر
سفینه ئی که در او روح را سکینه بود ۴

سفینه ئی که در الفاظ عذب او معنی
بلطف همچو می صاف در قنینه بود ۵

چه گفت گفت که دیباچه ئی نویس بر او
که گنجهای گهر اندر او دفینه بود ۶

جواب دادم و گفتم مگر نئی آگاه
ز من که با من از آنسان فلک بکینه بود ۷

که پیش صدمت دورش بنای هستی من
چنانکه بر گذر سنگ آبگینه بود ۸

مرا که با من از اینسان ستم کند گردون
چه جای کتبت دیباچه سفینه بود ۹

اگر قبول کند عذر من خداوندم
ز جانش ابن یمین بنده کمینه بود ۱۰

ور اعتذار منش دلپذیر می ناید
روا نباشد و شرط کرم چنین نه بود ۱۱