شماره ۵٠٣ - کریم دولت و دین سرور زمان و زمین

کریم دولت و دین سرور زمان و زمین
توئی که مثل تو گیتی ندید داور خویش ۱

سزد که خسرو سیارگان ز بهر شرف
ز خاکپای شریف تو سازد افسر خویش ۲

عروس مملکت اندر زمان جلوه گری
کند ز گوهر تیغ و سنانت زیور خویش ۳

منم که در گه مدحت زبان خوش سخنم
کند ز تیغ بلارک پدید گوهر خویش ۴

پناه اهل هنر چون جناب تست چه شد
که یادمی نکنی از غلام کمتر خویش ۵

من ار نیایم و لطفت نخواندم باشم
چنانکه آیم ورانی بعنفم از در خویش ۶

کجاست آن کرم طبع و آن سخاوت نفس
که ذات پاک ترا ساختند مظهر خویش ۷

ز وصلشان چو خلایق مراد یافت چه شد
که چهره شان بنمائی بچشم چاکر خویش ۸

چرا بسیم و زرم تربیت نفرمائی
چرام خلعت فاخر نپوشی از بر خویش ۹

که هر که بنده او زر بود بازادی
همی دهد ز سر علم گونه زر خویش ۱۰

جهان بکام تو بادا و باشد از پی آنک
جها ندید جهاندار جز تو درخور خویش ۱۱