غزل ۴۹ - خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست

خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست
راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست ۱

من در این جای همین صورت بی‌جانم و بس
دلم آنجاست که آن دلبر عیار آنجاست ۲

تنم اینجاست سقیم و دلم آنجاست مقیم
فلک اینجاست ولی کوکب سیار آنجاست ۳

آخر ای باد صبا بویی اگر می‌آری
سوی شیراز گذر کن که مرا یار آنجاست ۴

درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم
روم آنجا که مرا محرم اسرار آنجاست ۵

نکند میل دل من به تماشای چمن
که تماشای دل آنجاست که دلدار آنجاست ۶

سعدی این منزل ویران چه کنی جای تو نیست
رخت بربند که منزلگه احرار آنجاست ۷