غزل ۶۳ - از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است
پیغام آشنا نفس روح پرور است ۱

هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای
من در میان جمع و دلم جای دیگر است ۲

شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر
چون هست اگر چراغ نباشد منور است ۳

ابنای روزگار به صحرا روند و باغ
صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبر است ۴

جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق
درمانده‌ام هنوز که نزلی محقر است ۵

کاش آن به خشم رفتهٔ ما آشتی کنان
بازآمدی که دیدهٔ مشتاق بر در است ۶

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی
وین دم که می‌زنم ز غمت دود مجمر است ۷

شب‌های بی توام شب گور است در خیال
ور بی تو بامداد کنم روز محشر است ۸

گیسوت عنبرینهٔ گردن تمام بود
معشوق خوبروی چه محتاج زیور است ۹

سعدی خیال بیهده بستی امید وصل
هجرت بکشت و وصل هنوزت مصور است ۱۰

زنهار از این امید درازت که در دل است
هیهات از این خیال محالت که در سر است ۱۱