غزل ۸۴ - ز من مپرس که در دست او دلت چونست

ز من مپرس که در دست او دلت چونست
ازو بپرس که انگشت‌هاش در خون است ۱

وگر حدیث کنم تن‌درست را چه خبر
که اندرون جراحت رسیدگان چون است ۲

به حسن طلعت لیلی نگاه می‌نکند
فتاده در پی بی‌چاره‌ای که مجنون است ۳

خیال روی کسی در سر است هر کس را
مرا خیال کسی کز خیال بیرون است ۴

خجسته روز کسی کز درش تو بازآیی
که بامداد به روی تو فال میمون است ۵

چنین شمایل موزون و قد خوش که تو راست
به ترک عشق تو گفتن نه طبع موزون است ۶

اگر کسی به ملامت ز عشق برگردد
مرا به هر چه تو گویی ارادت افزون است ۷

نه، پادشاه منادی زده است، می مخورید
بیا که چشم و دهان تو مست و میگون است ۸

کنار سعدی از آن روز کز تو دور افتاد
از آب دیده تو گویی کنار جیحون است ۹