غزل ۸۷ - گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است
یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است ۱

نه بلندیست به صورت که تو معلوم کنی
که بلند از نظر مردم کوته‌بین است ۲

خواب در عهد تو در چشم من آید هیهات
عاشقی کار سری نیست که بر بالین است ۳

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت
وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است ۴

خود گرفتم که نظر بر رخ خوبان کفر است
من از این بازنگردم که مرا این دین است ۵

وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند
خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است ۶

چمن امروز بهشت است و تو در می‌بایی
تا خلایق همه گویند که حورالعین است ۷

هر چه گفتیم در اوصاف کمالیت او
همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است ۸

آنچه سرپنجهٔ سیمین تو با سعدی کرد
با کبوتر نکند پنجه که با شاهین است ۹

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس
زحمتم می‌دهد از بس که سخن شیرین است ۱۰