غزل ۱۰۴ - مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست

مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست
هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست ۱

چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم
که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست ۲

گرم تو در نگشایی کجا توانم رفت
به راستان که بمیرم بر آستان ای دوست ۳

دلی شکسته و جانی نهاده بر کف دست
بگو بیار که گویم بگیر هان ای دوست ۴

تنم بپوسد و خاکم به باد ریزه شود
هنوز مهر تو باشد در استخوان ای دوست ۵

جفا مکن که بزرگان به خرده‌ای ز رهی
چنین سبک ننشینند و سرگران ای دوست ۶

به لطف اگر بخوری خون من روا باشد
به قهرم از نظر خویشتن مران ای دوست ۷

مناسب لب لعلت حدیث بایستی
جواب تلخ بدیعست از آن دهان ای دوست ۸

مرا رضای تو باید نه زندگانی خویش
اگر مراد تو قتلست وارهان ای دوست ۹

که گفت سعدی از آسیب عشق بگریزد
به دوستی که غلط می‌برد گمان ای دوست ۱۰

که گر به جان رسد از دست دشمنانم کار
ز دوستی نکنم توبه همچنان ای دوست ۱۱