غزل ۱۰۶ - شادی به روزگار گدایان کوی دوست

شادی به روزگار گدایان کوی دوست
بر خاک ره نشسته به امید روی دوست ۱

گفتم به گوشه‌ای بنشینم ولی دلم
ننشیند از کشیدن خاطر به سوی دوست ۲

صبرم ز روی دوست میسر نمی‌شود
دانی طریق چیست تحمل ز خوی دوست ۳

ناچار هر که دل به غم روی دوست داد
کارش به هم برآمده باشد چو موی دوست ۴

خاطر به باغ می‌رودم روز نوبهار
تا با درخت گل بنشینم به بوی دوست ۵

فردا که خاک مرده به حشر آدمی کنند
ای باد خاک من مطلب جز به کوی دوست ۶

سعدی چراغ می‌نکند در شب فراق
ترسد که دیده باز کند جز به روی دوست ۷