شمارهٔ ۸۹ - در مدح صدر سعید قوام الدین ابوالفتوح

زهی ز رای تو روشن جهان تیغ و قلم
فلک بدست تو داده عنان تیغ و قلم ۱

قوام دین سر احرار و اختیار ملوک
که نیست جز تو کسی قهرمان تیغ و قلم ۲

توئی که هستی از گوهر سخا و کرم
توئی که هستی از خاندان تیغ و قلم ۳

توئی که ترا گاه دانش و مردی
بیان فضل و فصاحت بنان تیغ و قلم ۴

نفاذ امر تو وسطوت اشارت تست
مضا و هیبت و حکم روان تیغ و قلم ۵

همی فرازد از تو سپهر فضل و هنر
همی فروزد از تو جهان تیغ و قلم ۶

خطا نیفتد بر تیغ و بر قلم پس ازین
که پاس حکم تو شد پاسبان تیغ و قلم ۷

ازان هنر که عیان گشت نزد عقل از تو
نبود صد یک ازان در گمان تیغ و قلم ۸

شدست ویران از تو نهاد بخل و ستم
شدست پیدا از تو نهان تیغ و قلم ۹

خجل شوند همی از زبان دربارت
زبان پر گوهر و در فشان تیغ و قلم ۱۰

صریر کلک تو و عکس خنجر تو همی
چو رعد و برق جهد زاسمان تیغ و قلم ۱۱

ببحر ماند دستت ازان همی خیزد
همیشه زو گهر و خیزران تیغ و قلم ۱۲

شدست کند ز جود تو حرص آز و نیاز
شدست تیز بمدحت زبان تیغ و قلم ۱۳

رواست گر بمدیح تو تر کنند زبان
که پر ز گوهر کردی دهان تیغ و قلم ۱۴

ز آب لفظ تو و آبروی دشمن تست
اگر ز آب بود زنده جان تیغ و قلم ۱۵

بجز دل تو نباشد جهان عدل و سخا
بجز کف تو نزیبد مکان تیغ و قلم ۱۶

کنون که تیغ و قلم در ضمان دست توأند
شدند دولت و دین در ضمان تیغ و قلم ۱۷

عدو و ناصح تو کرده عقد گردن و گوش
زدر و لعل که خیزد ز کان تیغ و قلم ۱۸

بلفظ عذب تو و خون دشمنت گوئی
که رفت بیع و شری درمیان تیغ وقلم ۱۹

زلفظ گوهر کرد آنزخونسرشت این مشک
که هست مشک و گهر کاروان تیغ و قلم ۲۰

شدند تیغ و قلم جان ستان و روزی بخش
ز دست و بازوی تست این توان تیغ و قلم ۲۱

بروز کینه چو گیری بدست قبضه تیغ
بر افکند عدویت طیلسان تیغ و قلم ۲۲

نهد بنزد تو تیغ و قلم عطارد و شمس
زشرم چون تو کنی امتحان تیغ و قلم ۲۳

کف تو هست سپهر سخا و عالم را
نمود شام و شفق از زبان تیغ و قلم ۲۴

جهان شداست چو روی گل و دل لاله
که بشکفید ز تو بوستان تیغ و قلم ۲۵

بیان تیغ و قلم شد کف و زبان تو زانک
فصاحتست و شجاعت بیان تیغ و قلم ۲۶

سباع و انس گه رزق میهمان توأند
تو روزی همه میده ز خوان تیغ و قلم ۲۷

نیام و ملقمه زان بیشتر سیه پوشند
که پوست دشمن تست آشیان تیغ و قلم ۲۸

فلک چو دست تو هرگز کجا بود ور چه
دهد شهاب و مجره نشان تیغ و قلم ۲۹

جهان بخندداز خرمی چو صبح و چو گل
چو اشگبار شود دیدگان تیغ و قلم ۳۰

ز تف خشم تو نز بوی مشک و کافورست
که خشک مغز شدند استخوان تیغ ۳۱

بروز کار تو اندر ز مردی و دانش
پر از عجایب شد داستان تیغ و قلم ۳۲

چو دید چرخ ز کار تو و شجاعت تو
چه گفت؟گفت زهی پهلوان تیغ و قلم ۳۳

بناز از قلم خویش و تیغ گوهر بار
که می بنازد از تو روان تیغ و قلم ۳۴

همیشه تازبردست آسمان وش تو
همی کنند قران اختران تیغ و قلم ۳۵

همه سعادت تأثیرشان نثار تو باد
که جز بسعد نباشد قران تیغ و قلم ۳۶

کسیکه باشد با تو دورویه و دو زبان
بدین دو بادا همداستان تیغ و قلم ۳۷

بریده باد بتیغ و سرشته باد بخون
سرو زبان عدویت بسان تیغ و قلم ۳۸

بعقل گفتم کز مدح های خواجه ما
کدام لایق تر گفت آن تیغ و قلم ۳۹