شمارهٔ ۲۷ - موی سپید

موی سپید چیست ندانی زبان مرگ
زیرا که هر که دید ز خود ناامید شد ۱

دی از زبان حال همیگفت با دلم
چیزی که جان ز ترس چو از باد بید شد ۲

گفتا که برگ مرگ بساز ارنخفته
تا چند گویمت که زبانم سفید شد ۳

اوحدالدین توئی آنکس که ملوک
از تو جز لطف کفایت نکنند ۴

آن تنجنج بسخنهات کنند
که در اخبار و حکایت نکنند ۵

بلبلان وقت گل از شاخ درخت
جز ثنای تو روایت نکنند ۶

نه ز تقصیرست ار حق ترا
دوستان تو رعایت نکنند ۷

آری آن از عدم توفیق است
از سر عقل و درایت نکنند ۸

دوستان را چو نخواهید آزرد
جرم تا کرده خیانت نکنند ۹

ورچه صد جرم کنند از سر عفو
شکر گویند و شکایت نکنند ۱۰

چون نباشد گنه از حد بیرون
گله بیرون ز نهایت نکنند ۱۱