شماره ۱۲ - ایندل که ببند زلف در بستست

ایندل که ببند زلف در بستست
بس جان که بتیغ خشم خود خستست ۱

بستست نقاب مشگ بر رویت
زان ماه طلسم خویش بشکستست ۲

دل باغم تو در آمدست از پای
بگذر زسرش که این نه آن دستست ۳

شاید که دلم ز خرمی بگسست
تا او بچه زهره در تو پیوستست ۴

چشم ارز لب تو دوش می خوردست
انکار مکن هنوز هم مستست ۵

فی الجمله رخ تو آفتی صعبست
هرکس که ندید روی تو رستست ۶