شماره ۳۱ - چشمم از گریه دوش ناسودست

چشمم از گریه دوش ناسودست
تا سحر گه سرشک پالودست ۱

گر نخفتست چشم من شاید
چشم او باری از چه نغنودست ۲

روزها شد که آن نگارین روی
بمن آن روی خوب ننمودست ۳

بی سبب رخ ز من نهان دارد
می ندانم که این که فرمودست ۴

گفتم از چشم بد نگه دارش
مگر آن چشم چشم من بودست ۵

سرکشی بود عادتش همه عمر
خشم و دشنام نو در افزودست ۶

راضیم گر چه پای بازگرفت
باری از درد سر بر آسودست ۷