شماره ۳۴ - یک روز اگر زانکه تو را با تو گذارند

یک روز اگر زانکه تو را با تو گذارند
بس قصه ی بیداد تو کز خون بنگارند ۱

بس بی گنهان کز تو سحرگاه بنالند
بس بیوه زنان کز تو شبانگاه بزارند ۲

بس خاک که از دست تو ریزند بسربر
بس آب که از جور تو از دیده ببارند ۳

غافل مشو ای خفته که از ظلم تو هر شب
در حضرت ایزد ز تو در سجده هزارند ۴

گیرم ز کسی شرم نداری و نترسی
تا پیش تو عیب تو همی گفت نیارند ۵

باری زخدا هم بنترسی تو که در حشر
این کرده و این دیده همی بر تو شمارند ۶

بس شرم و خجالت که تو را خواهد بودن
گر آینه فعل تو در روی تو دارند ۷

این ناز و تنعم که تو در پیش گرفتی
شک نیست که خوش میگذرد گر بگذارند ۸