شماره ۷۸ - تا خط تو رخت بیرون میکشد

تا خط تو رخت بیرون میکشد
ناله من سر بگردون میکشد ۱

زلف تو همچون مهندس بررخت
هر زمان شکلی دگرگون میکشد ۲

خاک پایت خیمه بر مه میزند
آب چشمم سر بجیحون میکشد ۳

با که داند گفت دل جز با لبت
جورها کز زلف شبگون میکشد ۴

بار تو کش چرخ نتواند کشید
خود نپرسی کاین دلم چون میکشد ۵

از فلک هرگز کشیده کی بود
دل ز هجرت آنچه اکنون میکشد ۶

دل که گفت از غم فشاندم آستین
دامن از هجر تو در خون میکشد ۷