شماره ۱۰۳ - یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند

یارم چو سخن گوید از لب شکر افشاند
چشمم ز فراق او هر شب گهرافشاند ۱

گرباد نهد روزی در کوی توپا ایجان
بس خاک که از دستت بر فرق سرافشاند ۲

عاشق چو ترا بیند در کیسه نبیند زر
دامن ز وجود خود یکباره برافشاند ۳

بس خون که دل از دیده بر چهره فشاند از تو
ور با تو بود کارش زین بیشتر افشاند ۴

ایکاش دل ما را صد جان عزیزستی
تا هر نفسی بر تو جانی دگر افشاند ۵

باتو سرو زر بازم کانکس که ترا خواهد
چون شمع سراندازد چون برق زرافشاند ۶