شماره ۱۷۲ - سر آن داری با ما که بصحرا آیی

سر آن داری با ما که بصحرا آیی
ساعتی سوی گلستان بتماشا آیی ۱

پرده کج ندهی وعده بفردا نکنی
که تو امروزدهی وعده و فردا آیی ۲

از سردست باین پای اگر آیی بربام
پس یکی شرط دگر هست که تنها آیی ۳

تو بدین نرگس بیمار چو پوئی سوی باغ
بعیادت بسوی نرگس رعنا آبی ۴

از شکوفه چو ثریاست مرصع همه شاخ
ای مه چارده آخر بثریا آیی؟ ۵

بهمه حال چنین هم بنماند بازآ
بروم صبر کنم تن بزنم تا آیی ۶