شماره ۱۳ - بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیست

بغیر خاک سر کوی دل پناهی نیست
بجز گدای در فقر پادشاهی نیست ۱

مراست سلطنت فقر با کلاه نمد
ازین نمد بسر پادشه کلاهی نیست ۲

جلال بین که سر آفتاب را زین سیر
جز آستان طریقت حواله گاهی نیست ۳

بدیده دل کامل که ثابتست چو کوه
شکوه پادشه کون سر کاهی نیست ۴

بدوست ره نبری جز بخانه دل ما
ز خانه دل ما تا بدوست راهی نیست ۵

ز آب دیده توان برد پی ب آتش دل
مرا بعشق تو زین خوبتر گواهی نیست ۶

امید عفو منست از خدای جرم خودی
»که در طریقت ما غیر از این گناهی نیست « ۷

پناه میبرم ایدل ز دست خویش بدوست
بهوش باش که جز نیستی پناهی نیست ۸

مرا ز فقر بدولت مخوان که گاه ملوک
بر فقیر به از کنج خانقاهی نیست ۹

چه باک چرخ مرا ز استراق دیو نفاق
شهاب ثاقب درویش غیر آهی نیست ۱۰

قوام چرخ بود بر ستون خیمه فقر
باستقامت این خیمه بارگاهی نیست ۱۱

فریب جاه نخواهیم خورد و غبطه مال
گدای فقر مقید بمال و جاهی نیست ۱۲

دل صفا ز تجلیست بوستان بهشت
بجز خط تو درین بوستان گیاهی نیست ۱۳