شماره ۱۳۲ - در رحمت ابد بر من خسته باز کردی

در رحمت ابد بر من خسته باز کردی
که دلم ز دست بردی و محل راز کردی

تو هزار بار کُشتی و نمردم و نمیرم
که به کشتگان عشق ازلی نماز کردی

همه من شدی به مستی و چو هوشیار گشتم
ز من ای بلای هوش و خرد احتراز کردی

به حریم عشق از کشته قیامتست بر پا
همه را ز درد کُشتی تو ز بسکه ناز کردی

تن من ز تابش عشق تو سوخت پای تا سر
تو چه آتشی که ما را همه سوز و ساز کردی

دل و دین و عقل و هوشم همه شد شکار من هم
که تو صید بسته دیدی ز چه ترکتاز کردی

تو گدای را توانی ملک الملوک کردن
که به صعوه بال و پر دادی و شاهباز کردی

نگهی که باز کردی ز تجلی ولایت
به شب امیدواران ز ره نیاز کردی

که تواند از تو برگشت مجاز یا حقیقت
که ره حقیقت از قنطره مجاز کردی

چه حریف بودی ای دل که مرا ز علم و تقوی
به قمارخانه بردی و تو پاکباز کردی

به من آن زمان رسید از تو نوازش تجرد
که مقیدم بدان دلبر دلنواز کردی

تو به کعبه حقیقت رسی از صفای باطن
نه به هفت شوط جسمانه که در حجاز کردی

به صفا توان رسیدن ز ره فنای هستی
تو که هست خویش را بر سر حرص و آز کردی