شمارهٔ ۶۳ - ایضاً له

ای بکوجاه برده موکب شاه
دیده اقبال شاه بر کوجاه ۱

بوده چون هفتهای شادیها
هفته میزبان شاه و سپاه ۲

نه زرنج کشفته خورده دریغ
نه برنج گذشته کرده نگاه ۳

باد بذل تو جسته بر ارکان
یاد خوان تو مانده بر افواه ۴

کوه بابل فراشته بخرد
بحر عمان گذاشته بشناه ۵

هم بمردی شده بدیده شیر
هم به دستان زده ره روباه ۶

حمله در گرد و هم فتنه هنوز
بند عزم تو کرده کوهش کاه ۷

حیله در جنب مکر فتنه هنوز
سد حزم تو بسته پیشش راه ۸

آفتابی ترا ز قرص تو تاج
آسمانی ترا ز قطب تو گاه ۹

عقل عرض تو دید گفت ای عرض
عین فضلی علیک عین الله ۱۰

ملک برداشت خامه و بنگاشت
صورت طاعت تو بر درگاه ۱۱

تا همت اختلاف خلق نماند
زین موافق نموده جز به حیاه ۱۲

به نظر پیل و مهد گردانید
استر و مرقد تو همت شاه ۱۳

زود باشد که از دگر نظرش
پیل و مهد تو چرخ گردد و ماه ۱۴

تربیت کردی و رسانیدی
عرق تخمی به آب و رتبت و جاه ۱۵

لاجرم سایه مبارک آن
گشت پاینده تر ز سایه چاه ۱۶

پس از این چون تو فحل کی زایند
این دو زاینده سپید و سیاه ۱۷

وحی و تنزیل و بأس و رفق فلک
بر تو بگسست و شد سخن کوتاه ۱۸

ایزد از روزگار دولت تو
دور داراد کامه بدخواه ۱۹

هر کجا آری و بری لشکر
منزلت سبز باد از آب و گیاه ۲۰

زایران را مقام تو چو مقام
ساکنان را پناه تو چو پناه ۲۱