شمارهٔ ۱ - بسم الله الرحمن الرحیم

در خور حمد و ثنا بار خدایی است کریم
که زخوان کَرَمش بهره بَرد دیو رجیم ۱

نیک و بد را ننمود از در احسان محروم
سلطنت داد به فرعون و نبوت به کلیم ۲

آیت بخشش او نقد روان است و خرد
چشم بیننده و گوش شنوا قلب سلیم ۳

احد است و صمد و لم یلد و لم یولد
حاکم منتقم و عادل و علّام و حکیم ۴

آشکار است بر او راز نهان همه کس
که سمیع است و بصیر است و خیبر است علیم ۵

همه ی عمر اگر بنده کند معصیتش
به یکی توبه به بخشد که غفور است و رحیم ۶

غیبها داند و هرگز ندَرد پرده ی کس
عیب ها بیند و پوشد همه زالطاف عمیم ۷

نَبُرد روزی مُجرم به گناهان بزرگ
نَدَرد پرده ی عاصی به معاصی عظیم ۸

بی عنایاتش اگر طاعت کونین تو راست
هان مشو غرّه که هست از بَدی خاتمه بیم ۹

با عطیّاتش، گر حُرم دو عالم داری
دار امیّد بهشت أبد و دار نعیم ۱۰

رحمت بی حد او می دهدم مژده ی خُلد
گرچه از کرده خود هست مرا بیم حجیم ۱۱

مالک الملک أبد خالق اَبدان و نُفوس
که زفیض ازلی زنده کند عظم رمیم ۱۲

دولت بی سر و پایی به گدایان بخشید
قسمت تاجوران کرد سریر و دیهیم ۱۳

در خور نعمت او نیست سپاس ثقلین
شُکر حادث نبود در خور احسان قدیم ۱۴

بارالها به شفیعان جزا احمد و آل
درگذر از گنه خلق زالطاف عمیم ۱۵

بخش آزادگی از قید علایق همه را
ایمن از وسوسه ی نفس کن و دیو رجیم ۱۶

بی نیازش زکسان کن که سگ تو است «محیط»
سگ خود را نپسندد، بِدَر غیر کریم ۱۷