شمارهٔ ۱۷ - در مدح حضرت علی بن الحسین الاکبر علیه السلام

ای لعبت فَرّخ رخ فرخنده شمایل
دل ها به تو مشتاق و روان ها به تو مایل ۱

افتاده ی تیر نگهت عارف و عامی
دلداده ی چشم سهیت عالم و جاهل ۲

بر پای دل از سلسله ی موی تو زنجیر
بر گردن جان از سر زلف تو سلاسل ۳

از جور غم هجر تو دست همه بر سر
در خاک سر کوی تو پای همه در گِل ۴

در حلّ یکی عقده زموی تو بماندیم
با اینکه نمودیم بسی حلّ مشاکل ۵

بگشا لب جان بخش که ما سنگ دلان را
در نقطه ی موهوم شده مسئله مشکل ۶

مجموعه ی خوبی شد زآن گه که وجودت
پر گشته زمهر شه فرخنده خصایل ۷

مرآت جمال ازلی شبه پیمبر
مصباح هدا نور خدا شمس قبایل ۸

مقتول نخستین زسلیل شه لولاک
که آمد غم او ناسخ غم های اوایل ۹

فرزانه ذبیحی که به میدان محبت
پیش از همه یاران شده در جستن قاتل ۱۰

محبوب خلیلی که نموده به ره حق
یک مرتبه هفتاد و دو قربانی قابل ۱۱

از خویش تهی گشته و سرشار زمعشوق
گردیده زجان دور و به جانان شده واصل ۱۲

بودی علی اکبر شاه شهدا را
نور بصر و راحت جان و ثمر دل ۱۳

ز آن رو شه دین گفت پس از وی که نباشم
ای راحت جان بی تو به جان راغب و مایل ۱۴

رفتی تو و فارغ شدی از اندوه عالم
من ماندم و غم بی تو درین غمکده منزل ۱۵

در بحر جهان آل علی کشتی توحید
مستمسک این فُلک بَرد رَخت به ساحل ۱۶

ز انوار علی بن حسین بن علی شد
از عرصه ی دل ظلمت هر وسوسه زائل ۱۷

چون یار «محیط» است ولای علی و آل
از زلزله ی حشر نگردد متزلزل ۱۸