شمارهٔ ۱۶ - در مدح حضرت ابوالفضل العبّاس علیه السلام

آن قوی پنجه که آزردن دل ها است فَنَش
الفتی هست نهان با دل غمگین مَنش ۱

جان رسیده به لب از دوری جان بخش لبش
دل به تنگ آمده از حسرت نوشین دهنش ۲

آن که می گفت بود حاصل ایام دمی
گشت زانفاس خوش دوست مُبَرهَن سخنش ۳

هر که دارد چو تو زیبا رخ و نیکو قامت
نیست حاجت به گل گلشن و سرو چمنش ۴

گر به فردوس بَرَندش غم غُربت دارد
نیک بختی که سرو کوی تو باشد وطنش ۵

دوش در طرف چمن بلبل شیدا می گفت
نو بهار آمد و افزود غمم زآمدنش ۶

باغ ماند به صف ماریه لاله و گل
به شهیدان به خون غرقه ی گلگون کفنش ۷

ابر در ماتم سقّای شهیدان گرید
که همه عمر بود دیده ی گریان چو منش ۸

نور حق ماه بنی هاشم، عباس که هست
مهر او شمع و دل جمع محبان لگنش ۹

زور بازوی یدالله، ابوالفضل که هست
چنگ ضرغام قضا پنجه ی دشمن شکنش ۱۰

حامل رایت و میر سپه عشق که داشت
قوت سیل اجل همت بنیاد کنش ۱۱

دستش از تن که بریدند به کف محکم بود
رشته بندگی و مهر امام زمنش ۱۲

گفت در ماتم او شاه شهیدان گریان
دید افتاده چو در معرکه پرخون بدنش ۱۳

شد کنون قطع امید من و پشتم بشکست
بعد از این وای به حال دل و رنج و محنش ۱۴

از خیال تو به شد خواب زچشم من و خفت
آن که از بیم تو بیداری شب بود فنش ۱۵

یادم آمد لب خشکیده و چشمان ترش
جگر سوخته از غم دل خون از حزنش ۱۶

به فرآت آمد تا آب برد سوی خیام
بهر یاران جگر سوخته ی ممتحنش ۱۷

کرد کف زآب پر و برد به نزدیک دهان
بود خشکیده زبان چون زعطش در دهنش ۱۸

جلوه گر گشت لب خشک برادر بر او
تازه شد اندوه دیرینه و رنج کهنش ۱۹

ریخت آب از کف و لب تشنه برون شد زفرات
سخنی گفت که آتش زده در جان سخنش ۲۰

گفت این شرط وفا نیست که من آب خورم
سوخته زاده ی زهرا زعطش جان و تنش ۲۱

ز آن نبردش شه دین سوی شهیدان دگر
که مسیر نشد از معرکه بر داشتنش ۲۲

برگرفتن نتوان پیکر آن کشته زخاک
که نه تن مانده به جا و نه به تن پیرهنش ۲۳

هر که در ماتم عباس بگرید چو «محیط»
هست امید شفاعت زحسین و حسنش ۲۴